اول: ماهيت و منطق درونى كه عبارت است از تلاش براى تاثيرگذارى بر افكار، احساسات، تمايلات و نهايتاً رفتار با استفاده از ارتباط اقناعى. دوم: منظور و كاربرد اين تاثير گذارى و تغيير رفتار با توجه به هر دسته از مخاطبان مى‌باشد.

با عنايت به تعاريف فوق، معروفترين تعريف را به جوزف ناى، پژوهشگر برجسته آمريكايى در حوزه «قدرت نرم» نسبت مى‌دهند.

وى در سال ١٩٩٠ ميلادى در مجله «سياست خارجى» شماره ٨٠، قدرت نرم را «توانايى شكل‌دهى ترجيحات ديگران» تعريف كرد. تعريفى كه قبل از وى پروفسور حميد مولانا در سال ١٩٨٦ در كتاب «اطلاعات و ارتباطات جهانى؛ مرزهاى نو در روابط بين‌الملل» به آن اشاره كرده بود. با اين وجود مهمترين كتاب در حوزه جنگ نرم را جوزف ناى در سال ٢٠٠٤، تحت عنوان «قدرت نرم؛ ابزارى براى موفقيت در سياست جهانى» منتشر نمود.

براندازى:

براندازى (subversion) در اصل يك اصطلاح نظامى است كه در فرهنگ واژه‌هاى نظامى، چنين تعريف شده است: كليه اعمال و فعاليت‌هاى غير قانونى كه بر ضد مصالح يك كشور انجام مى‌شود و هدف نهايى از آن واژگون كردن حكومت وقت مى‌باشد. به عبارت ديگر، عملياتى است كه به منظور كاهش قدرت يك دولت انجام مى‌شود تا به تدريج يك رژيم براى سرنگون شدن آماده شود. براندازى يكى از شاخه‌هاى جنگ‌هاى نامنظم است.[١]

[١] - فرهنگ واژه‌هاى نظامى، محمود رستمى، ستاد مشترك ارتش جمهورى اسلامى ايران، ١٣٧٨ ص ١٥٤- ١٥٥