معراجنامه - ابن سينا - الصفحة ١٤ - زبان پهلوى و درى
بلفظ عام زبان پهلوى گفتهاند در صورتى كه مثلا لهجه لرى و بخارى با لهجه طبرى فرق زياد دارد بطور كلى در كتب بعد از قرون سوم و چهارم هجرى هر جا نام پهلوى (فهلوى) ديده شود مقصود همان لهجههاى ولايتى ايران و هر جا اسم درى يا فارسى مطلق بنظر رسد منظور زبان رودكى و فردوسى و سعدى يعنى زبان امروزى است و گويا رى سرحد بين ولايات درى زبان پهلوى لسان بوده اگر چه زبان و ادبيات پهلوى در مقابل زبان و ادبيات درى اهميتى نيافت و كتابت آن لغت بخط عربى چندان رونقى نگرفت ولى عامه مردم ولايات غربى و مركزى و شمالى اين مملكت از همان اوائل اسلام بلغات و لهجات دهاتى خود آوازها و تصنيفات و اشعارى داشته كه با لحن خوشى و با نواى چنگ مىخواندند و از استماع آن لذت بسيار مىبردند و الحان مخصوص و گل بانكهاى پهلوى و اشعار و ابياتى معروف به فهلويات كه اوزان خاصى داشته بدلاويزى و لطف مشهور بوده است و شرح حال و اشعار بابا طاهر و بندار شاهد اين گفتار است و با اللّه التوفيق