پيشوايان صديقين فاطمه زهرا(س) تجليگاه رسالت الهى - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١١٧

عَذَابٌ يُخْزِيهِ وَيَحِلُّ عَلَيْهِ عَذَابٌ مُقِيمٌ) [١]

آرى، شما ناقه خلافت را در اختيار گرفتيد، حتّى اين اندازه صبر نكرديد كه رام گردد، و تسليمتان شود، ناگهان آتش فتنه‌ها را برافروختيد، و شعله‌هاى آن را به هيجان درآورديد و نداى شيطان اغواگر را اجابت نموديد، و به خاموش ساختن انوار تابان آئين حقّ و از ميان بردن سنّتهاى پيامبر پاك الهى پرداختيد. به بهانه گرفتن كف- از روى شير- آن را به كلى تا ته مخفيانه نوشيديد.

ظاهراً سنگ ديگران را به سينه مى‌زديد امّا باطناً در تقويت كار خود بوديد.

براى منزوى ساختن خاندان و فرزندان او به كمين نشستيد، ما نيز چاره‌اى جز شكيبايى نديديم، همچون كسى كه خنجر بر گلوى او و نوك نيزه بر دل او نشسته باشد!

عجب اينكه شما چنين مى‌پنداريد كه خداوند ارثى براى ما قرار نداده- و ما از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ارث نمى‌بريم!-.

آيا از حكم جاهليّت پيروى مى‌كنيد؟ چه كسى حكمش از خدا بهتر است براى آنها كه اهل يقينند؟

آيا شما اين مسائل را نمى‌ادنيد؟ آرى مى‌دانيد، و همچون آفتاب براى شما روشن است كه من دختر اويم.

شما اى مسلمانان! آيا بايد ارث من به زور گرفته شود؛ اى فرزند ابى‌قحافه! به من پاسخ ده! آيا در قرآن است كه تو از پدرت ارث ببرى‌

[١] - سوره هود، آيه ٣٩.