اموال دولتى را به خود اختصاص مى‌دادند. و شمار اموال نور چشميها به ميليونها مى‌رسيد. خليفه اموال گزافى را كه شمار آن را هزاران هزار گفته‌اند بر سران سپاه، نزديكان و بستگان و شعراى چاپلوس خود بذل و بخشش مى‌كرد.

عطاياى متوكّل به يكى از كنيزانش پنجاه هزار بود. در زمان خلافت مقتدر مجسمه‌اى از يك روستا ساختند. در اين مجسمه هر آنچه كه در يك روستا يافت مى‌شد، به چشم مى‌خورد، درختان و حيوانات و خانه‌هايى كه همه از نقره ساخته شده بودند. براى ساخت چنين مجسمه‌اى پول هنگفتى به مصرف رسيد و سرانجام مقتدر آن را به يكى از كنيزان مادرش هديه داد.

متوكّل قصرى با شكوه كه يك ميليون و هفتصد هزار دينار براى آن هزينه كرده بود، ساخت. يكى از اطرافيانش به نام يحيى نزد وى آمد وگفت: امير المؤمنين! اميدوارم خداوند تو را به خاطر ساختن اين قصر سپاس بگذارد و به پاس آن بهشت را نصيب تو گرداند.

متوكّل از سخن اين چاپلوس فرومايه در شگفت شد چرا كه او خود خوب مى‌دانست كه متوكّل از راه سرقت اموال مردم چنين قصرى بنا كرده و پروردگار بدين امر راضى نبوده است، لذا از وى پرسيد: چطور؟ يحيى پاسخ داد: چون تو با اين قصر مردم را مشتاق بهشت مى‌گردانى. و همين مسأله باعث خواهد شد كه آنان دست به انجام كردارهاى شايسته اى بزنند