متوكّل دستور داد هيچ كس در اين قصر پاى ننهد مگر آنكه جامه‌اى ابريشمين ونگارين در بر كرده باشد. وى همچنين بازيگران و نوازندگان را در اين قصر حاضر و آماده كرده بود...

شانه به شانه اين عياشى و هرزگى، عموم مردم در تنگدستى و بينوايى به سر مى‌بردند كه امام على عليه السلام فرموده بود:

«نعمتى سرشار نديدم مگر آنكه در كنار آن حقّى تباه شده بود».

شاعران تنگدست از اين زندگى دشوارى كه مردم با آن دست و پنجه نرم مى‌كردند، بهترين تعبيرها را كرده‌اند. يكى از آنها در توصيف حال خود كه البته مى‌تواند توصيف جامعه‌اش نيز باشد، شعرى سروده و بيان كرده است كه چگونه بر دخترانش گرسنگى فشار آورده بود..

وصبية مثل صغار الذر

سود الوجوه كسواد القدر

جاء الشتاء و هم بشر

بغير قمص وبغير ازر

تراهم بعد صلاة العصر

وبعضهم ملتصق بصدرى‌

وبعضهم ملتصق بظهرى‌

وبعضهم منحجر بحجرى‌

اذا بكو عللتهم بالفجر

حتّى اذا لاح عمود الفجر

ولاحت‌الشمس‌خرجت اسدى‌

عنهم وحلوا باصول الجدر