امام حسن عسكرى عليه السلام از ناحيه چنين افرادى، آزارهاى بسيارى متحمّل شد به طورى كه حتّى مى‌توان گفت آن حضرت بيش از امامان پيشين آزار ديد و رنج كشيد چنانكه خود در حديثى كه از وى روايت كرده‌اند، فرموده است:

«هيچ كدام از پدرانم آزموده نشدند چنانكه من به خاطر ترديد اين گروه در باره‌ام، آزموده شدم».

چه بسا عامل اين ترديد، شك در استمرار امامت بوده باشد. از اين رو آن حضرت در رد اين شك مى‌فرمايد:

«اگر اين امر (امامت) امرى است كه بدان باور آورده‌ايد و براى آن سر تسليم فرود آورده‌ايد مؤقت مى‌بود و سپس از هم گسسته مى‌شد، پس جاى شك بود، امّا اگر اين امر تا زمانى كه امور خدا ادامه دارد، متصل و نا گسسته است، پس اين شك چه معنايى دارد؟!». [١]

آن حضرت به يكى از ياران مورد اعتماد خود به نام اسحاق بن اسماعيل نيشابورى كه نامه‌هاى فراوانى ميان او و امام رد و بدل گشته، نامه‌اى مى‌نگارد. در اين نامه به احتجاج امام بر امامت و ميزان اهمّيّت آن بر مى‌خوريم. بياييد در اين نامه دقت به خرج دهيم.

«خداوند ما و شما را در پرده خود نگاه دارد و در همه كارهايت به‌

[١] - بحارالانوار، ج ٧٥، ص ٣٧٢.