زندگانى حضرت امام حسن عسكرى(ع) - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٦٥ - سخنان تابناك
شما كه در ديانت خود پارسايى پيشه كرد و راست گفت و امانتدار بود و با مردم خوشرفتارى كرد و گفتند اين (فرد) يك شيعه است، من از اين امر شادمان مىشوم.
از خدا بپرهيزيد و زينتى باشيد براى ما و نه مايه زشتى و ننگ. هرگونه دوستى را براى ما جلب كنيد و هر زشتى را از ما بگردانيد. چون هر خوبى كه در باره ما گفته شود ما شايسته آنيم و هر بدى كه در باره ما گفته شود ما چنان نيستيم.
ما را در كتاب خدا حقّى است، ثابت و قرابتى كه با رسول خدا صلى الله عليه و آله داريم، و خداوند ما را پاك شمرده و احدى مدّعى اين (كرامت) نيست مگر دروغگو، خدا و مرگ را بسيار ياد آريد، و قرآن بخوانيد و بر پيامبر صلى الله عليه و آله بسيار درود فرستيد كه درود بر رسول خدا صلى الله عليه و آله ده حسنه دارد. آنچه را به شما توصيه كردم خوب به خاطر سپاريد، شما را به خدا مىسپارم و بر شما درود مىفرستم». [١]
ايمان مردم به رهبرى شاهد و حاضر در ميان آنها، بسى مشكلتر و گرانتر است از ايمان آوردن آنان به كسى كه از بين آنها رفته و رخت بر بسته است. زيرا آنها اگر به رهبر شاهد حاضر ايمان بياورند، از آنها مىخواهد كه از او پيروى كنند و تابع و مطيع دستوراتش باشند و فرمانبرى بسيار گران است بويژه وقتى كه ديدگاهها و منافع با يكديگر تناقض پيدا كنند. از اين رو شرايط توقف معروف به (وقف) نزد بسيارى از شيعيان، به هنگام وفات يك امام و جانشينى امامى ديگر پيدا مىشود. بسيارى از
[١] - حياة الامام العسكرى، ص ٣٧٢.