ترور و سركوب آزادگان ومصلحان توسط زمامداران، قانون حكومتى ايشان بود. به عنوان نمونه هنگامى كه شام بر ضد حكومت آل عبّاس در عهد متوكّل به پا خاست، خليفه مذكور سپاه قوامه را متشكل از سه هزار نيروى پياده و هفت هزار سواره به سوى آنان روانه كرد. اين سپاه وارد شام شد و سه روز (همه كارى را) در دمشق روا شمردند. [١]

يكى از شيوه‌هاى اعدام كردن افراد در آن روزگار اين بود كه شخص متهم را جلوى درندگان مى‌انداختند تا دريده و خورده شود و يا آنكه او را در تنور مى‌انداختند و يا تا سر حدّ مرگ به باد كتك مى‌گرفتند. سركوب واختناق تا آنجا گسترش يافته بود كه به مثابه شيوه‌اى در مبارزات داخلى ميان خاندان حاكم در آمده بود و هم از اين روست كه مى‌بينيم انقلابها و ترورها در بين افراد خاندان خليفه به تنها زبان گويا مبدل شده بود.

اين متوكّل ستمكار است كه خداوند فرزندش منتصر را بروى چيرگى مى‌دهد. او با برخى از فرماندهان ترك سپاه خويش پيمان مى‌بندد وشبانه بر متوكّل هجوم مى‌برند و او و وزير ستمگرش فتح بن خاقان را كه هر دو غرق در لهو و فجور بوده‌اند، مى‌كشند. تا آنجا كه شاعر در حقّ او مى‌گويد:

هكذا لتكن منايا الكرام‌

بين ناى ومزهر ومدام‌