سياست در اسلام، همچون جامعه وامور شخصى، محراب عبادت و معراج مؤمن است. به خاطر خداست كه مؤمن از ولّى امر خويش فرمان مى‌برد و در راه خدا به نبرد با دشمنان خدا مى‌شتابد و براى كسب خوشنودى خداست كه زير درفش جنبش دينى گرد مى‌آيد و او امر دين را به اجرا مى‌گذارد و براى تبعيّت از فرمان خداست كه با طاغوت به مخالفت مى‌پردازد و بر ضدّ قدرت ستمگر مى‌شورد و موجوديّتى سياسى به جاى آن بنا مى‌نهد...

از اين رو كلمه تقوا و نه غيرت جاهلى و عصبيّت تنگ و محدود آن، محور جامعه اسلامى مى‌گردد و به صورت نقطه عطف آن و زنجيرى كه اركان جامعه را به هم مى‌پيوندد، در مى‌آيد. از همين روست كه در قرآن مى‌خوانيم:

(إِذْ جَعَلَ‌الَّذِينَ كَفَرُوا فِي قُلوبِهِمُ الْحَمِيَّةَ حَمِيَّةَ الْجَاهِلِيَّةِ فَأَنزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلَى‌ رَسُولِهِ وَعَلَى الْمُؤْمِنِينَ وَأَلْزَمَهُمْ كَلِمَةَ التَّقْوَى‌ وَكَانُوا أَحَقَّ بِهَا وَأَهْلَهَا وَكَانَ اللَّهُ بِكُلِّ شَيْ‌ءٍ عَلِيماً) [١]

«هنگامى كه كفر ورزان در دل خويش حميّت نهادند، حميّت جاهليّت پس خداوند آرامش خود را بر پيامبرش و مؤمنان فرو فرستاد و كلمه تقوا را همراه ايشان كرد كه آنان بدان سزاوارتر و شايسته‌ترند و خدا به همه چيز داناست.»

فرق بسيارى است ميان غيرت جاهلى و كلمه تقوا. چون حميّت كه‌

[١] - سوره فتح، آيه ٢٦.