جامعه مقدّسى كه مكاتب آسمانى ما را بدان مى‌خوانند، سياه و سپيد، تهيدست و توانگر، عرب و عجم و دور و نزديك را زير پرتو توحيد و در خانه صدق و بر خوان خداى رحمان گرد مى‌آورد و مرجعيّت چيزى جز چهار چوبه اين جمع مبارك و خجسته نيست!

اگر رسالتهاى الهى در طول اعصار و قرون، انسانها را به حكومت خدا در زمين مژده داده‌اند و از سيطره عشق و عدالت و احسان در اين حكومت سخن رانده‌اند بايد گفت كه تجمّع مرجعيّت حق مى‌تواند تصويرى از اين مملكت موعود باشد كه عنايت پروردگار سبحان آن را مى‌پروراند.

ثالثاً: از آنجا كه محور تجمّع در سايه مرجعيّت خردمندانه همان تقواست كه خداوند سبحان در باره آن مى فرمايد:

(يَاأَيُّهَا النَّاسُ إِنَّا خَلَقْنَاكُم مِن ذَكَرٍ وَأُنثَى‌ وَجَعَلْنَاكُمْ شُعُوباً وَقَبَائِلَ لِتَعَارَفُوا إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِندَ اللَّهِ أَتْقَاكُمْ) [٢]

«اى مردم ما شما را از مرد وزنى بيافريديم و شما را شاخه‌ها و تيره‌هايى‌

[١] - سوره بقره، آيه ١٤٣.

[٢] - سوره حجرات، آيه ١٣.