در آن برهه حساس منتشر شد، امروز از گنجينه‌هاى اهل بيت قلمداد مى‌شود، سزاوار است كه ما شبانه روز به خواندن و تأمّل در اين دعا بپردازيم، تا شناخت و يقين و ثبات قدم و هدايت بيشترى فراچنگ خويش بياوريم. اينك بگذاريد با هم عبارات اين دعا را زمزمه كنيم و در آنها ژرف بينديشيم:

«سپاس خداى را به خاطر شكر نعمتهايش، و طلب افزونى آنها، وجلب روزى‌اش، و طلب خالص شدن براى او و در او نه ديگرى، و پناه از ناسپاسى و كفر پيشگى در عظمت و بزرگى او، سپاس كسى كه مى‌داند هر نعمتى كه به او مى‌رسد از جانب پروردگارش است و هر كيفرى كه به او مى‌رسد به خاطر بدكردارى اوست و خدا درود فرستد بر محمّد، بنده وپيامبرش و برگزيده خلقش و وسيله (پيوند) مؤمنان به رحمتش، و (نيز) درود بر تبار پاك او و واليان كار او».

«خدايا! تو خود (مردم را) به فضل خويش دعوت كردى، و به خواندنت فرمودى، واجابت دعا را براى بندگانت ضامن شدى، و نااميد نكردى كسى را كه خواسته خود را بر تو عرضه كرد. و با حاجت خود قصد (در گاه) تو را كرد، ودستى خواهشگر را از عطاى خويش تهى باز نگرداندى، و از عطاى بى عوض خويش نااميد پس نزدى، و هر كه به سوى تو كوچيد تو را نزديك بيافت، و هر كه بر تو وارد شد موانع سر راه او را برداشتى...».

«معبودا! و اينك من با خواسته خود (در گاه) تو را قصد كردم، و در فضل تو را دست خواهشم كوبيد، و قلبم با خشوع و خوارى با تو راز ونياز مى‌گويد، و هم خود تو را بهترين شفيع خويش به درگاهت يافتم، تو خواهش مرا مى‌دانى پيش از آنكه به انديشه‌ام خطور كند يا در خاطرم راه يابد، پس خدايا خواسته‌ام را به اجابت وصل كن، و خواهش مرا با رسيدن به حاجتم قرين گردان».

«خدايا! كژى فتنه‌ها ما را در بر گرفت، و سرپوش حيرت بر ما چيره گشت،