تركها پس از قتل معتز، مهتدى را روى كار آوردند. وى نيز در سركوب و وارد آوردن فشار بر اهل بيت عليهم السلام و شيعيان و هواخواهان آنها، از سيره نياكانش پيروى مى‌كرد تا آنجا كه گفته بود: به خدا قسم آنان را از روى زمين درو خواهم كرد. امّا خداوند پيش از آنكه او به گفته‌اش جامه عمل بپوشاند، روانه دوزخش كرد. يكى از فرماندهان ترك بر او يورش برد و گردنش را زد و شروع به نوشيدن خون او كرد تا آنكه سيراب شد.

پس از مهتدى با معتمد بيعت كردند. او نيز در هوسرانى و گنهكارى و سركوب و اختناق چيزى از شجره ملعونه (بنى عبّاس) كم نداشت.

آنچه گفته شد تصويرى گذرا از سرشت نظامى بود كه پايه خود را در امور خارجى و داخلى بر اختناق و سركوب بنيان نهاده بود.

سيطره تركها كه عبّاسيان آنها را به عنوان مزدورانى براى حفاظت از تاج و تخت خويش و مقابله با خشم عرب به استخدام گرفته بودند از يك سو و برگزيدن ايرانيان و برتر شمردن آنها از ديگران از ديگر سو، با گذشت زمان به مشكلى بزرگ براى حكومت عبّاسى مبدل شد. زيرا سپاه تركان مزدور چه بسا از جريانات سياسى و فرهنگى خاصّى متأثر مى‌شدند و جناح خود را بر ضدّ جريان ديگر كمك مى‌كردند و به تبع همين امر عليه خليفه اقدام به كودتاى نظامى مى‌كردند. در اين ميان البته وجود رهبرانى كه پشتيبان و مؤيد جناح علوى بوده‌اند، هيچ بعيد نيست چنانكه‌