اصالت روح از نظر قرآن - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٧٦ - سؤال ديگر

٣. (...وَ كُلٌّ فِى فَلَك يسبَحُون). (يس/٤٠)

«هر كدام، از آفتاب و ماه، در محورى شناورند».

هر يك از اين استعمال ها روى نكاتى است كه راز آن براى آشنا به فنون بلاغت مخفى و پنهان نمى باشد.

امام رازى پس از تفسير آيات به بتها، مى گويد: اگر مقصود از «ما» در جمله (ما لا يخلق)بتها است، چرا در جمله بعدى لفظ (يخلقون) با واو و نون كه از خصايص ذى عقل است، جمع بسته شده است.

آنگاه در پاسخ مى گويد:

از آنجا كه پرستندگان بت ها تصور مى كردند كه آنان عقل و تميز دارند، از اين جهت در آيه، مطابق نظر آنان سخن گفته شده است.[١]

سپس آيات ياد شده را مى آورد كه در آنها درباره افراد غير عاقل، ضماير، مخصوص به ذى العقل به كار رفته است.

سؤال ديگر

ممكن است گفته شود: اگر مقصود بت ها است چگونه خداوند درباره آنان مى گويد:

(إِنَّ الَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللّهِ عبادٌ أَمْثالُكُمْ).

آيا صحيح است كه بت ها را با لفظ «عباد» توصيف كرد؟

پاسخ اين سؤال را مفسران اسلامى روشن كرده اند:

اوّلاً: قرآن در اين مورد از روش «حسن تخاطب»استفاده كرده و طبق