ترجمه تفسیر المیزان - علامه طباطبایی - الصفحة ٦٥٤ - بحث روايتى(ذيل آيه كريمه و بيان اهميت آنچه در آن آمده)

ابرار از ايشان ياد فرموده نه به عنوان انبياء، چون اهل بيت ع انبياء نبودند.

بله اينقدر هست كه مقامى بس عظيم دارند، بطورى كه وقتى حال اولوا الالباب را ذكر ميكند، كه كسانى هستند كه خدا را در قيام و قعود و بر پهلويشان ذكر ميكنند و در خلقت آسمانها و زمين تفكر مينمايند، در آخر از ايشان نقل ميفرمايد كه از خدا درخواست ميكنند ما را به ابرار ملحق ساز، ((وَ تَوَفَّنا مَعَ الْأَبْرارِ)، با ابرار ما را بميران)،[١] و در تفسير الدر المنثور است كه حكيم ترمذى از ابى عامر اشعرى روايت كرده كه گفت:

به رسول خدا ٦ عرضه داشتم: تماميت بر و نيكى به چيست؟ فرمود:

اينكه در خلوتت همان كنى كه در انظار ميكنى.[٢] و در تفسير مجمع البيان از ابى جعفر و امام صادق ع روايت كرده كه فرمودند:

منظور از ذوى القربى، اقرباى رسول هستند.[٣] مؤلف: گويا اين تفسير از باب شمردن يكى از مصاديق قربا باشد، چون در قرآن كريم آيه‌اى مخصوص قرباى رسول خدا ٦ هست.

و در كافى از امام صادق ع روايت كرده كه فرمود: فقير آن كسى است كه كاردش آن چنان باستخوان نرسيده كه دست بسوى مردم دراز كند، ولى مسكين بد حال‌تر از اوست و بائس از هر دو بد حال‌تر است.[٤] و در تفسير مجمع البيان از امام باقر ع روايت آورده كه فرمود: ابن السبيل كسى است كه دستش از اهلش بريده باشد.[٥] و در تهذيب از امام صادق ع روايت كرده كه شخصى از آن جناب از برده‌اى سؤال كرد كه با مولايش قرار گذاشته: اگر فلان مبلغ بپردازد، آزاد باشد و مقدارى از آن مبلغ را پرداخته چه كند؟ فرمود: بحكم آيه‌(وَ فِي الرِّقابِ) بقيه مبلغ را بايد از مال صدقه بپردازند تا آزاد شود.[٦] و در تفسير قمى در ذيل جمله:(وَ الصَّابِرِينَ فِي الْبَأْساءِ وَ الضَّرَّاءِ) گفته: امام ع فرمود: يعنى در گرسنگى و عطش و ترس، و در معناى جمله (و حين الباس) گفته امام فرمود: يعنى در هنگام جنگ.[٧]

[١]- سوره آل عمران آيه ١٩٣

[٢]- تفسير الدر المنثور ج ١ ص ١٧٢

[٣]- تفسير مجمع البيان ج ١ ص ٢٦٣

[٤]- فروع كافى ج ٣ ص ٥٠١ حديث ١٦

[٥]- تفسير مجمع البيان ج ١ ص ٢٦٣

[٦]- تهذيب ج ٨ حديث ١٠٢

[٧]- تفسير قمى ج ١ ص ٦٤