ترجمه تفسیر المیزان - علامه طباطبایی - الصفحة ١٨٧ - دو وجه در معنى و ما كنتم تكتمون

[سوره البقرة (٢): آيه ٣٤]

(وَ إِذْ قُلْنا لِلْمَلائِكَةِ اسْجُدُوا لِآدَمَ فَسَجَدُوا إِلاَّ إِبْلِيسَ أَبى‌ وَ اسْتَكْبَرَ وَ كانَ مِنَ الْكافِرِينَ (٣٤))

ترجمه آيه‌

و چون بملائكه گفتيم براى آدم سجده كنيد پس همه سجده كردند بجز ابليس كه از اينكار امتناع كرد و كبر ورزيد و او از كافران بود (٣٤).

بيان‌

[دو وجه در معنى (وَ ما كُنْتُمْ تَكْتُمُونَ‌) ]

خواننده عزيز تا اينجا متوجه شد كه جمله:(وَ ما كُنْتُمْ تَكْتُمُونَ) الخ، دلالت ميكرد بر اينكه:

در ميان ملائكه (و لو يك نفر از ايشان بنام ابليس) امرى مكتوم بوده، كه از اظهار آن خوددارى مى‌كرده‌اند، و بزودى آن امر (كه همان كفر ابليس باشد) آشكار ميشود، و اين معنا با جمله:(أَبى‌ وَ اسْتَكْبَرَ وَ كانَ مِنَ الْكافِرِينَ)، بى مناسبت نيست، چون در اين جمله نفرمود: ابليس از سجده امتناع ورزيد، و تكبر كرد، و كافر شد، بلكه فرموده: و از كافران بود، معلوم ميشود اين،