من او را بر احسان قديم و انواع نعمت‌هايش حمد مى‌گويم، حمد كسى كه او را خالق و آفريدگار خود مى‌داند، و ميراننده و زنده‌كننده خود مى‌شناسد، و يقين دارد او را در برابر اعمال بدش موأخذه مى‌كند.

من از او يارى مى‌طلبم و هدايت مى‌جويم و به او ايمان مى‌آورم و از او كفايت امورم را مى‌خواهم.

و شهادت مى‌دهيم هيچ معبودى جز خداوند يكتا نيست، يگانه است و شريك ندارد، شهادتى كه به ساحت قدسش مى‌رسد، و او را راضى مى‌كند، و نيز گواهى مى‌دهيم كه محمّد بنده و فرستاده او است، و به او درود مى‌فرستيم كه وى را به خدا نزديكتر و از لطفش بهره‌مندتر، و مقامش را والاتر و برگزيده‌تر سازد.

(امّا بعد) ازدواج از امورى است كه خدا به آن امر كرده، و مايه خوشنودى او است، و ازدواج ما از امورى است كه خدا آن را مقدّر فرموده، و اجازه داده، اين رسول خدا است كه دخترش فاطمه را به مهريّه‌اى به مقدار پانصد درهم به همسرى من درآورده است و من به اين امر راضى شده‌ام از او (اين مطلب را) جويا شويد و (بر آن) گواهى دهيد.

[١] بحارالانوار، ج ٤٣، صفحه ١١٢.