مى‌خواهند خانه و ملكى را خريدوفروش كنند، نه تنها به مهريّه‌هاى نسيه و در ذمّه بلكه مهريّه‌هاى نقدى از نوع «پول رايج» قانع نيستند، چراكه با گذشت زمان كاهش پيدا مى‌كند و ارزش آن كاسته مى‌شود.

بايد حتماً «سكّه‌هاى طلا» و «املاك ششدانگ» و مانند آن باشد.

در برابر اين گروه اخير، بعضى (به تقليد اروپائيها كه مهريّه ندارند) بطور كلّى با مهريّه مخالفند، و آن را بى‌معنى مى‌دانند؛ درحالى كه مهريّه فلسفه‌هائى دارد كه اين گروه از آن غافل و بيخبرند.

فلسفه مهريه را در چند مورد مى‌توان خلاصه كرد:

مهريّه يك نوع اكرام و احترام نسبت به مقام والاى زن است، و در واقع هديه است از سوى شوهر كه دليل محبّت، و نشانه جدّى بودن پيمان زناشوئى است.

همه جا معمول است كه زن با خود جهيزيّه‌اى به خانه شوهر مى‌برد و غالباً در تهيّه اين جهيزيّه گرفتار مشكلات مى‌شوند، «مهريّه نقدى» كمكى است از سوى شوهر براى تهيّه جهيزيّه و نشانه‌اى است از وفادارى و قبول مسؤوليّت نسبت به زندگى آينده.

مهريّه مى‌تواند تا حدّى خسارت اقتصادى زن را در صورت جدائى جبران كند، زيرا مى‌دانيم زنانى كه از شوهر خود طلاق مى‌گيرند شانس كمترى براى ازدواج دارند تا مردان آنها.