حمد شايسته من است و عظمت به من مى‌برازد، و تمام خلق، بندگان و كنيزان من هستند، من كنيزم‌ «فاطمه» را به همسرى‌ «على» درآوردم، اى فرشتگان من، همه گواه باشيد!

جمله‌هاى آغاز اين خطبه، بينى مستكبران و خود برتربينان را به خاك مى‌مالد، و عظمت و بزرگى را مخصوص خدا مى‌شمرد، و جمله‌هاى بعد، آخرين حدّ انسان را بندگى خدا مى‌شمرد.

سپس افتخار بزرگ فاطمه عليها السلام را همين مقام بندگى حق، و افتخار على عليه السلام را برگزيده خدا از ميان بندگان بودن، معرفى مى‌كند.

بعد خداوند با ولايت مطلقه‌اش عقد همسرى اين دو وجود پر جود عالم بشريّت را مى‌بندد، و تمامى فرشتگان مقرّب را گواه بر آن مى‌گيرد، تا سرمشقى براى همگان باشد.

دومين خطبه از آنِ پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله است كه طبق روايات چهل روز بعد از آن اجرا شد (اين فاصله اربعين، خواه براى مراعات جانب ادب باشد يا رمز تكامل، در هر حال پر معنى است).

خطبه به اين شرح بود:

الْحَمْدُلِلَّهِ الْمَحْمُودِ بِنِعْمَتِهِ، الْمَعْبُودِ بِقُدْرَتِهِ، الْمُطاعِ فِى سُلْطانِهِ، الْمَرْهُوْبِ مِنْ عَذابِهِ، الْمَرْغُوبِ الَيْهِ فِيْما عِنْدَهُ، النّافِذِ امْرُهُ فِى ارْضِهِ وَ سَمائِهِ، الَّذِى خَلَقَ الْخَلْقَ بِقُدْرَتِهِ وَ مَيَّزَهُمْ بِاحْكامِهِ، وَ اعَزَّهُمْ بِدِينِهِ وَ اكْرَمَهُمْ بِنَبِيِّهِ مُحَمَّدٍ- ثُمَّ انَّ اللَّهَ جَعَلَ الْمُصاهَرَةَ نَسَباً لاحِقاً، وَ