آنچه پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله به عنوان نمونه و سرمشق نشان داد نه تنها در مقياس امروز ساده و بى‌تكلّف بود، بلكه در اجتماع آن زمان نيز بسيار ساده تلقّى مى‌شد، تا آنجا كه دنياپرستان آن عصر كه هنوز رسوبات‌ «ارزشهاى جاهلى» در اعماق روح و جان تاريكشان بود، زهراى عزيز را بر اين زندگى ساده شوهرش سرزنش كردند، و جوابى با آن عظمت را از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله شنيدند كه قبلًا ذكر كرديم.

اينها همه هشدارى است به آنها كه نه تنها روى قلم به قلم وسائل تجمّلى جهيزيّه كه گاه بسيارى از آنها در تمام طول عمر هم يك‌بار مورد استفاده قرار نمى‌گيرد، اصرار دارند، بلكه حتّى روى ماركهاى مختلف داخلى يا خارجى و رنگ و نقش و نگار آنها نيز حسّاسيت آميخته با وسواس نشان مى‌دهند؛ آرى هشدارى است به همه آنها!

پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله با امكاناتى كه در آن زمان داشت، مى‌توانست وسائلى بسيار بهتر و با ارزشتر از آنچه گفتيم براى تنها دخترش زهرا عليها السلام و تنها يادگار همسر محبوبش خديجه، و تنها يار و ياور هميشگى‌اش على عليه السلام فراهم سازد، ولى مخصوصاً اين كار را نكرد، كه اگر مى‌كرد دستور جاويدان: «لَقَدْ كانَ لَكُمْ فى رَسُولِ اللَّهِ اسْوَةٌ حَسَنَةٌ» ارزش خود را از دست مى‌داد.

عجب اين‌كه، گروهى از مسلمانان اين سخنان را مى‌شنوند، و