شيوه همسرى در خانواده - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٠ - مراسم خطبه عقد
همه در جاى خود خوب است و جالب.
ولى بدبختى و مصيبت آنجا شروع مىشود كه دعوتشوندگان چنان مسابقهاى با هم در لباسهاى تجمّلى و آرايشهاى جلف و زننده، و آويختن انواع زينتآلات به خود، مىدهند كه گاه عروس در ميان آنها گم مىشود! و طبيعى است كه در چنين جلسه شومى همه در انديشه خودآرائى و خودنمائى هستند.
واى بر آن وقتى كه پاى مردان نيز به بهانههاى مختلف به اين مجلس باز شود و اختلاط برقرار شود، و فيلمبرداران و عكّاسان از اين مراسم كه يكپارچه گناه و معصيت و نافرمانى خدا است عكس و فيلم بردارند، و به گناهان خود رنگ جاودانگى دهند!
چه بهتر كه شرح اين فجايع را رها كنيم و به سراغ خانواده نمونهاى برويم كه راستى آنچه خوبان همه دارند آنها به تنهائى دارند.
از خطبههاى عقد بانوى اسلام فاطمه زهرا عليها السلام شروع مىكنيم:
خطبهاى كه خدا خواند؛ خطبهاى كه رسول اللَّه صلى الله عليه و آله خواند؛ و خطبهاى كه على عليه السلام خواند كه همه معنىدار و آموزنده است:
در خطبه الهى آمده است:
الْحَمْدُ رِدائى وَ الْعَظَمَةُ كِبْرِيائِى وَ الْخَلْقُ كُلُّهُمْ عَبِيدِى وَ امائِى، زَوَّجْتُ فاطِمَةَ امَتِى مِنْ عَلِىٍّ صَفْوَتِى، اشْهَدُوا مَلائِكَتِى