امْراً مُفْتَرَضاً، وَ شَجَّ بِهَا الْأَرْحامَ وَ الْزَمَهَا الْأَنامَ، فَقالَ تَبارَكَ اسْمُهُ وَ تَعالَى‌ جَدُّهُ: وَ هُوَ الَّذِى خَلَقَ مِنَ الْماءِ بَشَراً فَجَعَلَهُ نَسَباً وَ صِهْراً وَ كانَ رَبُّكَ قَدِيراً ... ثُمَّ انِّى اشْهِدُكُمْ انِّى قَدْ زَوَّجْتُ فاطِمَةَ مِنْ عَلِىٍّ عَلى‌ ارْبَعْمِأَةِ مِثْقالِ فِضَّةٍ ...

حمد و ستايش مخصوص خداوندى است كه به‌خاطر نعمتهايش شايسته حمد است، و به‌خاطر قدرتش در خور عبوديّت، و به‌خاطر سلطه و حاكميّتش سزاوار اطاعت، خدائى كه عذابش موجب وحشت، و پاداشهايش مايه رغبت، و حكمش در آسمان و زمين نافذ است، خدائى كه خلق را با قدرتش آفريد، و آنها را با احكامش از هم جدا نمود، با دينش آنان را عِزّت بخشيد، و با پيامبرش محمّد گرامى داشت.

سپس خداوند پيمان زناشوئى را همرديف خويشاوندى نسبى قرار داد و تاروپود آن دو را درهم آميخت، و بر بندگان واجب شمرد، و در همين زمينه خداوند متعال مى‌فرمايد: او كسى است كه انسان را از آب آفريد و (گسترش نسل) او را از طريق نسب و زناشوئى قرار داد و پروردگار تو توانا است ...

سپس من، شما (يارانم) را گواه مى‌گيرم كه دخترم فاطمه را با مهريّه‌اى برابر ٤٠٠ مثقال نقره به همسرى على درآوردم. [١]

[١] بحارالانوار، جلد ٤٢، صفحه ١١٩- تعبير به ٤٠٠ مثقال نقره كه در اين روايت آمده شاذ است و ممكن است از اشتباه روات باشد وگرنه معروف ٥٠٠ درهم است و اين غير از مهر نقدى است كه از پول زره پرداخته شد.