اسلام در يك نگاه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٨٠ - ٢- رابطه انسانها با يكديگر

فسادى در روى زمين، به قتل برساند چنان است كه گويى همه مردم را كشته و هركس انسانى را از مرگ رهايى بخشد چنان است كه گويى همه مردم را زنده كرده است». [١]

شكّى نيست كه با توجّه به همبستگى افراد و اعضاى پيكر جامعه انسانى، فقدان يك فرد، روى همه اجتماع اثر مى‌گذارد و «فرد به اين صورت، عين اجتماع» مى‌شود.

پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله فرمود:

«افراد با ايمان همچون اعضاى يك پيكرند، هنگامى كه عضوى از آن به درد آمد، تمامى اعضا به خاطر آن ناراحت مى‌شوند».

سخنور نامى‌ «سعدى شيرازى» در شعر معروفش از همين حديث نبوى الهام گرفته است:

همان طور كه مى‌دانيم در اسلام‌ «مسأله نژاد، رنگ پوست بدن و منطقه جغرافيايى مطرح نبوده، و همه جوامع انسانى» بر اساس يك همبستگى معنوى و ايدئولوژى مشترك (ايمان به خدا و پيامبران الهى و توجّه به عمل صالح) مى‌توانند كشور واحدى را در سراسر كره زمين به وجود آوردند به گونه‌اى كه مرزهاى نژادى و جغرافيايى در آن محو گرديده و همه انسان‌ها داراى يك قانون، يك حكومت و يك برنامه باشند.

[١]. سوره مائده، آيه ٣٢.