١٦٨.تحف العقول : [امام حسين عليه السلام] فرمود : برادران چهار گونه اند : برادرى كه [دوستى اش] به سود تو و اوست ؛ و برادرى كه [دوستى اش] به سود توست ؛ و برادرى كه [دوستى اش] به زيان توست ؛ و برادرى كه [دوستى اش] نه به سود توست و نه به سود خودش . معناى اين سخن را از ايشان پرسيدند . فرمود : برادرى كه [دوستى اش] به سود تو و خودش است ، آن برادرى است كه با برادرى خود ، خواستار ماندگارى برادرى است و مقصودش از برادرىِ خود ، ميراندن برادرى نيست . اين كس به سود تو و به سود خودش مى كوشد ؛ زيرا اگر برادرى كامل شود ، زندگى هر دو شيرين مى گردد و اگر برادرى كاستى گيرد ، [خوشى هر دو] تباه مى گردد . امّا برادرى كه [دوستى اش] به سود توست ، آن برادرى است كه خود را از حالت طمع [در دنيا] به حالت رغبتِ به [برادرى] درآورده است و چون به برادرى راغب است ، در [امور ]دنيا طمع نمى ورزد . پس با همه وجودش به تو سود مى رساند . امّا برادرى كه [دوستى اش] به زيان توست ، آن برادرى است كه چشم انتظارِ گرفتارى هاى توست و با تو يكْ دل

[١] نهج البلاغة : حكمت ٢٩٥ .