راهنمای محبّت - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١١٤

٣٢١.امام سجاد عليه السلام : همان گونه كه تو را گرامى مى دارد ، گرامى اش بدارى و آن گونه كه تو را حفظ مى كند ، حفظش كنى، و در هيچ كار نيكى ميان شما بر تو پيش دستى نكند و اگر چنين كرد ، آن را جبران كنى و در برآوردن حقّ دوستى او كوتاهى نكنى . بر خود لازم بدانى كه نيك خواه و حامى و پشتيبان او در فرمانبرى پروردگارش باشى و به او يارى كنى تا قصد نافرمانى خدا نكند و براى او مايه رحمت باشى ، نه مايه رنج . [١]

٣٢٢.امام صادق عليه السلام : دوستى، جز با صفات و حدود آن، راست نمى آيد و بر هركه همه يا بخشى از آنها در او بود ، عنوان دوست بنه و اگر هيچ يك از آنها در او نبود ، هرگز عنوان دوست بر او منه : نخستين حدّ دوستى آن است كه آشكار و نهان دوست ، برايت يكى باشد . دوم آن كه زيورِ تو را زيور خود و نقص تو را نقصِ خود بداند . سوم آن كه ثروت ، دوستى او را نسبت به تو تغيير ندهد . چهارم آن كه آنچه را در اختيار دارد ، از تو باز ندارد . پنجم ـ كه عصاره همه اين صفات است ـ آن كه تو را در گرفتارى ها رها نكند . [٢]

ر . ك : ص ٨٨ (كليات آداب معاشرت) .