١٤٦.رسول خدا صلى الله عليه و آله : هرگاه با كسى دوست شدى ، با او نزاع ، مجادله و خصومت مكن و درباره اش [از ديگران ]پرسش منما . چه بسا كه در اين راه ، با دشمن او برخورد كردى و او درباره اش چيزى برايت گفت كه در او نيست ، و بدين ترتيب ، ميان شما جدايى افكند . [٢]

١٤٧.امام على عليه السلام : از خودپسندى ، بدخويى و كم صبرى بپرهيز ؛ زيرا با اين خصلت هاى سه گانه ، هيچ دوستى برايت راست نمى آيد و همواره ، مردم از تو كناره مى گيرند . [٣]

١٤٨.امام صادق عليه السلام : هرگاه كسى به برادرش [از سر دلتنگى و درد] اُف بگويد ، دوستى ميان آنها گسسته مى شود و اگر بگويد : «تو دشمن منى»، يكى از آن دو كافر شده است، و هرگاه به او تهمتى بزند ، ايمان در دلش چنان آب مى شود كه نمك در آب ، ذوب مى شود . [٤]

[١] غرر الحكم : ح ٩٧٨٣ .[٢] حلية الأولياء : ج ٥ ، ص ١٣٦ .[٣] الخصال : ص ١٤٧ ، ح ١٧٨ به نقل از حمّاد بن عيسى از كسى كه نقل كرده به نقل از امام صادق عليه السلام .[٤] الكافى : ج ٢ ، ص ١٧٠ ، ح ٥ به نقل از ابراهيم بن عمر اليمانى .