راهنمای محبّت - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٢٨

٣٥٢.ابو عبيده حذّاء : پليد مى شود . سپس به ياد مى آورم كه شما را دوست دارم و به شما پيوسته ام . آن گاه ، جانم پاك مى شود» . حضرت فرمود : «اى زياد ! واى بر تو ، آيا دينْ جز دوستى است ؟ مگر سخن خداوند متعال را نديده اى : قُلْ إِن كُنتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِى يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ؛ [١] اگر خدا را دوست داريد ، از من پيروى كنيد ، تا خدا دوستتان بدارد``» . [٢]

٣٥٣.فضيل بن يسار : از امام صادق عليه السلام درباره دوستى و دشمنى پرسيدم كه آيا از ايمان به شمار مى رود . حضرت پاسخ داد : «مگر ايمان جز دوستى و دشمنى است ؟». سپس اين آيه را برخواند : «حَبَّبَ إِلَيْكُمُ الاْءِيمَـنَ وَ زَيَّنَهُو فِى قُلُوبِكُمْ وَكَرَّهَ إِلَيْكُمُ الْكُفْرَ وَ الْفُسُوقَ وَ الْعِصْيَانَ أُوْلَـلـءِكَ هُمُ الرَّ شِدُونَ ؛ [٣] ايمان را محبوب شما ساخته و آن را در دل هايتان آراسته است و كفر و فسوق و عصيان را ناخوشايند شما ساخته است ، و آنانْ خود ، هدايت يافتگان اند» . [٤]

٣٥٤.امام صادق عليه السلام : هركه بر اساس دين ، دوستى نكند و بر اساس دين ، دشمنى نكند ، دين ندارد . [٥]