٣١٥.ابراهيم بن هاشم : عبداللّه بن جُندب را در «موقف» ديدم . ايستادنى به اين زيبايى نديده بودم : دستانش را يكسره به سوى آسمان بركشيده بود و اشك هايش بر گونه هايش سرازير مى شد و به زمين مى رسيد . چون مردم به راه افتادند ، به او گفتم:«اى ابامحمّد! ايستادنى به زيبايى ايستادن تو نديده بودم». پاسخ داد : «به خدا سوگند ، جز براى برادرانم دعا نمى كردم ؛ چون كه امام موسى عليه السلام مرا آگاه ساخت هر كه در غيابِ برادرش براى او دعا كند ، از عرش او را ندا دهند : براى تو صد هزار برابر آن است``. لذا ناخوش داشتم كه صدهزار دعاى مستجاب را براى يك دعا كه نمى دانم مستجاب مى شود يا نه، وا گذارم». [٢]

م . نهى از منكر

٣١٦.امام صادق عليه السلام : هركه برادرش را در كارى ناپسند ببيند و بتواند او را از آن بازدارد و اين كار را نكند ، به او خيانت كرده است . [٣]

ر . ك : ص ٧٦ (بهترين برادران)؛ ص ١٠٨ (نيك خواهى) ؛ ص ١١١ (هديه كردن عيب ها) .

[١] الكافى : ج ٢ ، ص ٦٣٩ ، ح ٥ به نقل از أحمد بن محمّد .[٢] همان : ج ٢ ، ص ٥٠٨ ، ح ٦ .[٣] الأمالى ، صدوق : ص ٣٤٣ ، ح ٤٠٩ به نقل از عبد الرحمن بن حجّاج .