٣٦٣.جابر جعفى : برابر امام باقر عليه السلام خاكسارانه نشستم و گفتم : «فدايت شوم ! گاه بى هيچ حادثه ناخوشايندى يا دليل و پيشامدى ، چنان اندوهگين مى شوم كه خانواده و دوستم اثر آن را در چهره ام مى بينند» . حضرت فرمود : «آرى ، اى جابر ! همين طور است . خداوند ـ عزّ وجلّ ـ ، مؤمنان را از سرشتِ بهشت ها آفريد و نسيمِ روح خود را در آن دميد. از اين رو، مؤمنْ برادرِ تنى مؤمن است و چون به يكى از اين روح ها در يكى از سرزمين ها اندوهى برسد ، اين يك نيز اندوهگين خواهد شد ، چون كه هم سرشتِ اوست» . [٣]

٢ / ٢

مؤمنان برادرند ، چون يك پيكر

٣٦٤.رسول خدا صلى الله عليه و آله : مؤمنان را در مهربانى ورزيدن به يكديگر ، دوستى

[١] «فَإِن تَابُواْ وَأَقَامُواْ الصَّلَوةَ وَ ءَاتَوُاْ الزَّكَوةَ فَإِخْوَ نُكُمْ فِى الدِّينِ وَنُفَصِّلُ الأَْيَـتِ لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ »(سوره توبه ، آيه ١١) .[٢] صحيح البخارى ، ج ٦ ، ص ٢٥٥٠ ، ح ٦٥٥١ به نقل از عبداللّه بن عمر .[٣] الكافى : ج ٢ ، ص ١٦٦ ، ح ٢ .