«اى كسانى كه ايمان آورده ايد! دشمن من و خود را به دوستى مگيريد. با آنان طرح دوستى مى افكنيد ، حال آن كه به آنچه از حق كه براى شما آمده بود ، كفر ورزيدند و پيامبر و شما را به سبب اين كه به پروردگارتان ، اللّه ، ايمان آورده ايد ، بيرون راندند . اگر براى جهاد در راه من و طلب رضاى من بيرون آمده ايد ، در نهان با آنها دوستى مكنيد ، و من به هرچه پنهان مى داريد يا آشكار مى سازيد ، آگاه ترم ؛ و هركه چنين كند ، از راه راست ، منحرف شده است» . [١]

«مردمى را نمى يابى كه به خدا و روز قيامت ، ايمان آورده باشند؛ ولى با كسانى كه با خدا و پيامبرش مخالفت دارند ، دوستى كنند ، گرچه [آن مخالفانْ ]پدران يا فرزندان يا برادران يا [اعضاى] قبيله آنها باشند. خداوند بر قلب اينان ، نقش ايمان نگاشته و آنان را با روحى از خود تقويت كرده است و آنان را به بهشت هايى كه در آن نهرها جارى است ، در مى آورد كه در آنجا جاودانه اند . خداوند از

[١] «يَـأَيُّهَا الَّذِينَ ءَامَنُواْ لاَ تَتَّخِذُواْ عَدُوِّى وَ عَدُوَّكُمْ أَوْلِيَآءَ تُلْقُونَ إِلَيْهِم بِالْمَوَدَّةِ وَ قَدْ كَفَرُواْ بِمَا جَآءَكُم مِّنَ الْحَقِّ يُخْرِجُونَ الرَّسُولَ وَ إِيَّاكُمْ أَن تُؤْمِنُواْ بِاللَّهِ رَبِّكُمْ إِن كُنتُمْ خَرَجْتُمْ جِهَـدًا فِى سَبِيلِى وَ ابْتِغَآءَ مَرْضَاتِى تُسِرُّونَ إِلَيْهِم بِالْمَوَدَّةِ وَ أَنَا أَعْلَمُ بِمَآ أَخْفَيْتُمْ وَ مَآ أَعْلَنتُمْ وَ مَن يَفْعَلْهُ مِنكُمْ فَقَدْ ضَلَّ سَوَآءَ السَّبِيلِ » (سوره ممتحنه ، آيه ١) .