٣٠.امام على عليه السلام : از برادرت تنها به سبب گمان ، روى مگردان و پيش از پيجويى و بازخواست [در مورد علّت رفتارى كه تو را رنجانده است] ، از او مَبُر . [١]

٣١.امام على عليه السلام ـ در نامه اى به فرزندش اما چون برادرت از تو بِبُرد، خود را به پيوند با او وا دار و چون از تو روى گردانَد، خود را به او نزديك كن و چون بُخل ورزد ، به او بخشش كن و چون دورى كند ، به او نزديك شو و چون درشتى كند ، نرمى كن و چون جُرمى كند ، برايش عذرى بياور ، تا آنجا كه گويى تو بنده اويى و گويا او بر تو نعمتى دارد ؛ امّا مبادا كه اين كار را نابجا انجام دهى و يا در مورد نااهلش به كار برى . [٢]

٣٢.امام على عليه السلام : اگر خواستى از برادرت ببُرى ، از خودت چيزى (زمينه دوستى) بر جاى بگذار كه اگر روزى نظرش بر آن قرار گرفت ، بدان بازگردد . [٣]

٣٣.امام صادق عليه السلام : تا هنگامى كه دو مسلمان از يكديگر بريده اند ، شيطان ، همواره شادان است و چون آن دو يكديگر را ديدار كنند ، زانوانش [از ترس] به يكديگر مى خورد و اعضايش از

[١] الفقيه : ج ٤ ، ص ٣٩١ ، ح ٥٨٣٤ .[٢] نهج البلاغة : نامه ٣١ .[٣] همان .