خدايى كه قرآن به مردم معرفى مى كند ، خدايى است مهربان و عاشق مردم . [١] او آيين اسلام را كه دين همه انبياى الهى است ، برپايه هاى محبّت خود ، استوار كرده است [٢] و پايگاه اصلى حكومت اسلامى را عشق و مودّت مردم نسبت به پيشوايان دينى و رهبران سياسى امّت اسلام قرار داده است . [٣] پيشوايان بزرگ اسلام، براى اين كه مردم با شيرينى محبّت، زندگى را شيرين كنند و از بركات اين نعمت بزرگ الهى بهره مند شوند ، با جملاتى زيبا و رسا و در ذهن ماندنى ، مانند «رأس العقل» ، [٤] «اوّل العقل» [٥] و «نصف العقل» ، [٦] آن را توصيف كرده اند و مردم را به دوستى و الفت نسبت به يكديگر و افزايش «خويشاوندان محبّتى» تشويق كرده اند ؛ چرا كه آنان از اقوام نَسَبى و سببى ، كارسازترند . [٧]

خطر عداوت

در مقابل محبّت ، عداوت است كه هيچ چيز مانند آن براى جامعه ، خطرناك نيست . عداوت ، تلخ ترين تلخى هاست . تلخىِ عداوت ، همه شيرينى هاى زندگى را در كام انسانْ تلخ مى كند ، همه نعمت هاى الهى را به نقمت تبديل مى نمايد و همه پيروزى ها را به شكست ، مبدّل مى سازد .

[١] سوره هود ، آيه ٩٠ ؛ سوره بروج ، آيه ١٤ .[٢] بنگريد به : نهج البلاغة : خطبه ١٩٨ ؛ دوستى در قرآن و حديث : ص ٣٣١ (تحقيقى در بنياد محبّت خدا) .[٣] بنگريد به : ص ٨٩ (آنان كه دوستى شان واجب است) .[٤] بنگريد به : ص ٣١ (ارزش دوستى) .[٥] بنگريد به : ص ٣٢ (نزديك ترين خويشاوندى ها) و ص ٣٣ (ارزش دوست و افزودن دوستان) .