٣٧٨.امام على عليه السلام ـ درباره دو دوستِ مؤمن و د را كه به من نشان دادى ، به او نيز نشان بدهى» . پس چون روز قيامت ، يكديگر را نزد خداوند مى بينند ، هريك از آنان به دوستش مى گويد : «خداوند به توىِ دوست ، پاداش بد دهد. مرا به نافرمانى از خدا فرمان مى دادى و از فرمانبرى اش باز مى داشتى». [سپس حضرت اين آيه را خواند : ] «الْأَخِلاَّءُ يَوْمَـلـءِذِم بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ إِلاَّ الْمُتَّقِينَ [١] دوستان در آن روز، دشمن يكديگرند ، جز پرهيزگاران» . [٢]

ر . ك : ص ٥٧ (آنچه دوستى را پايدار مى كند) .

٣ / ٥

شفاعت رسول خدا

٣٧٩.رسول خدا صلى الله عليه و آله : من از هنگام بعثتم تا روز قيامت ، شفيع هر آن دو تنى هستم كه در راه خدا با يكديگر ، دوستى و برادرى مى كنند. [٣]

٣ / ٦

فراوانىِ شفيعان

قرآن

«نه ما را شفيعانى است ، نه دوستى مهربان» . [٤]

[١] سوره زخرف ، آيه ٦٧ .[٢] تفسير القمّي : ج ٢ ، ص ٢٨٧ .[٣] حلية الأولياء : ج ١ ، ص ٣٦٨ به نقل از سلمان .[٤] «فَمَا لَنَا مِن شَـفِعِينَ * وَ لاَ صَدِيقٍ حَمِيمٍ » (سوره شعراء ، آيه ١٠٠ و ١٠١) .