٥٧٦.الكافى ـ به نقل از حلبى ، از امام صادق عليه الس «دهه آخر ماه رمضان كه مى شد ، پيامبر خدا در مسجد ، معتكف مى شد و براى او چادرى بافته شده از مو[ ى چارپايان] برافراشته مى گشت. كمر [به عبادت] مى بست و بستر خود را جمع مى كرد». [١] و برخى گفتند: از زنان نيز كناره مى گرفت. امام صادق عليه السلام فرمود: «امّا كناره گيرى از زنان ، نه».

نكته

سيّد ابن طاووس گويد: كمال اعتكاف ، آن است كه عقل و دل و اعضا را تنها براى عمل صالح ، اختصاص دهد و آنها را در آستان خداى متعال و اراده مقدّس او نگه دارد و نيز با قيد و بندهاى مراقبت الهى ، مقيّد سازد و آنها را از آنچه يك روزه دار خود را به نحو كامل از آنها نگه مى دارد ، نگه دارد و بر احتياط روزه دار در روزه اش ، معناى اراده شده از اعتكاف و همواره اقبال داشتن به سوى خدا و ترك اعراض از او ، بيفزايد. پس هر گاه معتكف ، در راه هاى انوار عقل و دلش ، خاطر را براى غير خدا رها سازد،يا عضوى را در غير اطاعت پروردگارش به كار گيرد ، به همان اندازه كه غافل شود و يا كمال اوصاف را ناديده بگيرد ، حقيقت كمال اعتكاف را تباه ساخته است. [٢]

ر . ك : ص ٣٦٥ (كارهايى كه بر استحباب آنها ، تأكيد شده است / اعتكاف) .

[١] علاّمه مجلسى گفته است: «جمع كردن بستر ، كنايه از ترك آميزش و همخوابگى يا كاستن از خواب است. البتّه احتمال اوّل ، قوى تر است و با اين سخن امام عليه السلام كه: «امّا كناره گيرى از زنان ، نه» منافات ندارد؛ چون مقصود از اين كلام ، كناره گيرى كلّى از زنان است ، به نحوى كه نتوانند خدمت و گفتگو و همنشينى كنند» (ر . ك : مرآه العقول : ١٦ / ٤٢٦) . شيخ طوسى در الاستبصار گفته است: «اين سخن امام صادق عليه السلام كه: امّا كناره گيرى از زنان ، نه ، معنايش گفتگو و همنشينى با زنان است ، نه آميزش با زنان در حال اعتكاف؛ زيرا آنچه در حال اعتكافْ حرام است ، همبستر شدن است ، نه چيزهايى كه ياد كرديم».[٢] الإقبال : ١ / ٣٥٧ .