مقامات حضرت فاطمه« عليها السلام» در كتاب و سنت - السند، الشيخ محمد - الصفحة ١١٨ - مقام هشتم فاطمه عليها السلام معيار امامت

قائل بود.

از كتاب ابى اسحاق ثعلبى از مجاهد منقول است كه گفت:

«رسول خدا در حالىكه فاطمه را به دست گرفته بود فرمود: هركس اين را مىشناسد كه مىشناسد و هركس نمىشناسد بداند كه او فاطمه دختر محمد است و او پاره تن من است و او روح من در كالبد من است پس هركس او را اذيت كند مرا آزرده است و هركس مرا بيازارد خداوند را ناخشنود كرده است». [١]

همچنين جابر بن عبد اللّه مىگويد: «رسول خدا فرمود: فاطمه مانند موى سر من مىماند هركس يك موى مرا (بكند) مرا آزرده و هركس مرا اذيت كند خداوند را آزرده و كسىكه خداوند را بيازارد خداوند او را به اندازه همه زمين و آسمانها لعنت فرستد». [٢]

لذا مسلمانان اذيت فاطمه زهرا را با اذيت پيامبر خدا و اذيت و آزار و ناخشنودى خداوند يكى مىدانستند كه موجب لعنت و عذاب اليم الهى مىشود.

و اين فقط در صورتى ممكن است كه مقام حجيت الهيه فاطمه زهرا را قبول نماييم در غير اين صورت نمىتوان معتقد بود كه آزار و اذيت فاطمه آزار و اذيت خداوند است و اين برهان بر حجّيت فاطمه بين مسلمين است.

ابن ابى الحديد از استادش نقيب ابى يحيى جعفر بن يحيى بن ابى زيد بصرى نقل مىكند: آيا ابو بكر بعد از خطبه فاطمه به على عليه السلام در كناياتش

[١] . عوالم العلوم، ص ١١٥.

[٢] . همان، ص ١١٥.