شيوه هاى نوين عزادارى بدعت يا سنت؟
(١)
كلمة الاستاذ
١١ ص
(٢)
سخن استاد
١٣ ص
(٣)
سرآغاز
١٧ ص
(٤)
فصل اول ماهيت شعائر/ 19
٢١ ص
(٥)
1- سخن لغت شناسان
٢١ ص
(٦)
2- فرق شعائر با مناسك
٢٥ ص
(٧)
3- وجود تكوينى و وجود اعتبارى
٢٦ ص
(٨)
4- شعيره شدن يك چيز در غالب معلول وضع و جعل است
٢٧ ص
(٩)
5- شعائر خاكى و شعائر آسمانى
٣١ ص
(١٠)
برخى از شعائر را خود شارع وضع مي كند، و اين به معنى
٣٠ ص
(١١)
انحصار واضع در شارع نيست
٣٠ ص
(١٢)
6- شعائر يا پل ارتباطى
٣٣ ص
(١٣)
فصل دوم مشروعيت شعائر نو ظهور
٣٧ ص
(١٤)
1- امر به تعظيم شعائر الهى و نهى از سبك شماردن آن
٣٧ ص
(١٥)
2- اصل بقاء عناوين شرعى بر معانى لغوى
٤٠ ص
(١٦)
3- وجود اعتبارى شعيره و دلالت وضعى آن
٤٢ ص
(١٧)
4- تعلق حكم به مطلق شعائر
٤٣ ص
(١٨)
6- فرق بين تطبيق و تشريع
٤٥ ص
(١٩)
5- محال است حكم از موضوع خود تخلف كند
٤٤ ص
(٢٠)
7- طبيعت قانون عمومى منوط به سريان اوست
٤٦ ص
(٢١)
8- مصداق شعائر فقط نبايد حرام باشد
٤٨ ص
(٢٢)
9- ايجاد شعائر جديد پايه گذارى سنت حسنه است
٤٩ ص
(٢٣)
10- نتيجه بحث
٥١ ص
(٢٤)
فصل سوم پاسخ به اعتراضات
٥٣ ص
(٢٥)
1- تغيير و تبديل دين
٥٥ ص
(٢٦)
3- بدعت گذارى در دين
٥٨ ص
(٢٧)
2- توقيفيّت شعائر
٥٦ ص
(٢٨)
4- خرافه پرستى
٦٢ ص
(٢٩)
فرق خرافه با تخيّل و توهم
٦٢ ص
(٣٠)
خرافه و شعائر در دو جهت متقابل
٦٤ ص
(٣١)
عَلَم و پرچم و كتيبه و
٦٥ ص
(٣٢)
تخيّل در نقل مصيبت
٦٦ ص
(٣٣)
5- وهن و استهزاء
٧١ ص
(٣٤)
اقسام استهزاء
٧١ ص
(٣٥)
خطر تاثير اهانت و استهزاء بر عقل اجتماعى
٧٤ ص
(٣٦)
دايره هاى مختلف شعائر
٧٧ ص
(٣٧)
حفظ هويّت داخلى مومنان در گرو تعظيم شعائر ايمانى
٨٥ ص
(٣٨)
وهن مذهب يا نابودى مذهب؟
٨٦ ص
(٣٩)
6- اضرار به نفس
٩٠ ص
(٤٠)
مطلب نخست تحمّل ضرر در مسير كسب فضائل
٩١ ص
(٤١)
مطلب دوم شعائر حسينى مهمتر از ضرر شخصى
٩٦ ص
(٤٢)
مطلب سوم كدامين ضرر؟
١٠٥ ص
(٤٣)
ضرر دنيوى و نفع اخروى
١٠٥ ص
(٤٤)
منافع دنيوى و اخروى بيشمار شعائر حسينى مانع از تحقّق ضرر در آن است
١٠٧ ص
(٤٥)
شعائر حسينى براى از خود گذشتن است نه خود را حفظ كردن
١٠٩ ص
(٤٦)
همانند نيكان باش
١١١ ص
(٤٧)
فهرست ها/ 113
١١٥ ص
(٤٨)
كتابنامه
١١٥ ص
(٤٩)
فهرست آيات
١١٩ ص
(٥٠)
فهرست احاديث
١٢١ ص
(٥١)
فهرست اعلام
١٢٣ ص
(٥٢)
فهرست مكان ها و زمان ها
١٢٧ ص
(٥٣)
فهرست كتاب ها
١٢٩ ص
(٥٤)
فهرست اشعار
١٣١ ص

شيوه هاى نوين عزادارى بدعت يا سنت؟ - السند، الشيخ محمد - الصفحة ٧٣ - اقسام استهزاء

تاثيرى در انسان داشته باشد، بلكه بايد با عزمى راسختر و همتى جديتر به آن راهى كه پسنديده است ادامه داد. سرزنش سرزنش كنندگان نبايد انسان را از ادامه مسير سست نمايد، كه اين خود علامت قوّت ايمان است. همان طور كه مومنين در طول تاريخ هيچ اعتنايى به تمسخر واستهزاء اين انسانهاى دور از فرهنگ نمى‌كردند وبسان كوهى استوار مسير خود را ادامه مى‌دادند.

يكى از اوصاف اميرالمومنين عليه السلام اين است كه: «لاتَأْخُذُهُ فِي اللَّه لَومَةُ لائِمٍ» [١] يعنى سرزنش سرزنش كنندگان او را از راه خدا باز نمى‌داشت.

٢- گاهى استهزاء و تقبيح از اختلاف دو عرف و دو ديدگاه ناشى مى‌شود، كارى كه در يك عرف و از يك منظر زيبا و پسنديده است اما در عرف ديگر زشت و ناپسند جلوه مى‌نمايد. در هر منطقه و جامعه‌اى يك امرى به عنوان شعار و علامت يك معناى والاى قرار گرفته، ولى ممكن است كسانى كه با آن جامعه و آداب و رسوم آنها آشنايى ندارند، از آن علامت معانى اشتباه ديگرى به ذهنشان برسد.

چنين تقبيح و استهزائى نيز مستلزم وهن و هتك مذهب نيست ومانع از انجام دادن آن شعيره و آيين خاص نمى‌باشد. چه آنكه اگر بنا باشد جامعه‌اى از خود هيچ صلابتى نداشته و هر چه را جوامع ديگر خوششان مى‌آيد انجام دهند، ديگر براى آنها هويّت و مليّتى باقى نخواهد ماند، بلكه هويّت آنها در هويّت ديگران ذوب شده واز بين مى‌رود، و هويّت اجنبى جاى اصالت آنها را خواهد گرفت.


[١] . دعاى ندبه: بحار الانوار، علامه مجلسى: ٩٩/ ١٠٩، هم‌چنين: بحار الانوار: ٣٦/ ٢١٧ و ٩٧/ ٢٩٥، و ...