شيوه هاى نوين عزادارى بدعت يا سنت؟ - السند، الشيخ محمد - الصفحة ٦٠ - ٢- توقيفيّت شعائر
مثلًا اگر مكلف نماز ظهر را در اين مسجد بخواند نه در آن مسجد، يا نماز را با لباس و بدن معطر، يا در اول وقت يا وسط وقت بخواند، همان فردى كه او اختيار كرد مسقط تكليف خواهد بود، زيرا شارع محدوده تكليف و طبيعى را براى مكلف معين كرده، و در حدود مشخص شده آن طبيعت دست او را باز گذاشته كه هر كدام از افراد آن را كه مىخواهد بياورد، و به محض اينكه مكلف يكى از آن افراد را ايجاد كرد حكم شارع آن را شامل مىشود.
به اين آزادى در تطبيق و تخيير مكلف در تعيين مصداق تشريع و بدعت گذارى گفته نمىشود، زيرا فرض اين است كه خود شارع دست او را باز گذاشته و تنها طبيعى را از او خواسته و امر خود را مقيّد به فرد خاصى نكرده است.
اتهام بدعت گذارى در دين حربه پوسيده ايست كه گاه برخى از گروهها تندروى وهابى براى نابود كردن ديگران به كار مىبرند، و به مجردى كه كارى در زمان پيامبر مرسوم نبوده آن را بدعت در دين مىدانند، هر چند داخل در يكى از عناوين وجوبى يا استحبابى دين باشد.
به عبارت ديگر آنها مىگويند: وقتى شارع حكمى را جعل كرد بايد موارد و مصاديق انطباق آن حكم را نيز خود تعيين كند و ما نمىتوانيم از پيش خود براى آن قانون كلى جعل مصداق كنيم. بازگشت اين سخن به محو كردن ماهييت قانون و حكم، ولازمه آن از بين بردن شريعت ختميّه است، زيرا اگر تنها مواردى شامل ادلّه و احكام شرعيه باشند كه در زمان پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله بودهاند به مرور زمان كه آن افراد و موارد جاى