شيوه هاى نوين عزادارى بدعت يا سنت؟ - السند، الشيخ محمد - الصفحة ٥٦ - ١- تغيير و تبديل دين
يعنى ابزارهاى اعلامى و اعلانى دين، و آنچه كه به عنوان شعار و علامت و نماد براى يكى از معانى والاى دينى قرار مىگيرد، بنابراين هر چه در اين ابزارهاى اعلامى و تبليغى بيشتر پيشرفت كنيم ثوابت دينى را بهتر و بيشتر مىتوانيم به ديگران برسانيم.
٢- توقيفيّت شعائر
گفته شده: شعائر توقيفى است، يعنى بايد خود شارع چيزى را به عنوان شعار دين قرار دهد تا آن چيز شعار دين بشود، متشرعه حق ندارند از پيش خود چيزى را به عنوان شعار و علامت و نماد دين قرار دهند.
پاسخ اين است كه: شعائر از سنخ دوال است، يعنى چيزى كه بر چيز ديگر دلالت مىكند و از خود هيچ معنى مستقلّى ندارد، بلكه تنها معناى حرفى و ربطى دارند كه بين مخاطب و آن معنى ارتباط ايجاد مىكنند. اگر منظور مستشكل اين است كه آن معانى و مدلولها توقيفى است و متشرعه حق ايجاد يك معنى جديد دينى و شرعى ندارند كاملا سخن متينى است، و ما نيز آن را قبول داريم و اصرار مىكنيم كه نبايد ثابتات دين تغيير كند.
اما اگر منظور او اين است كه دوال بر آن معانى نيز توقيفى است و تا شارع چيزى را دالّ بر يكى از معانى دينى قرار ندهد آن چيز دلالتى بر آن مطلب دينى نخواهد داشت، چنين سخنى بسيار دور از تحقيق است. زيرا؛ در مبحث دلالتها در علم اصول به طور كامل منقّح شده كه دلالتها يا عقلى است يا طبعى و يا وضعى، و هيچ كدام از اينها متوقف بر امر شرعى نيست: