شيوه هاى نوين عزادارى بدعت يا سنت؟ - السند، الشيخ محمد - الصفحة ١١٠ - شعائر حسينى براى از خود گذشتن است نه خود را حفظ كردن
آيا تحمل ضررهاى فراوان براى تمرين و آمادگى سربازان فداكارى كه حاضرند سر خود را در راه هدف ببازند ضرر محسوب ميشود؟
هميشه در هر لشكرى يك عده سرباز فداكار هستند كه حاضرند در راه هدفشان هر زحمتى را به جان بخرند، چنين كسانى را به تمرينهاى سخت و دشوارى وا مىدارند كه ديگران از تحمل آن عاجزند، زيرا اينها قرار است جان بدهند پس نبايد از ريختن مقدارى از خونشان در هنگام رزمايش وآمادگى نظامى واهمهاى داشته باشند. اينها براى اينكه خود را نگه دارند نيامدهاند، بلكه آمدهاند تا خود را نگه ندارند وهدفشان را نگه دارند، جانشان را فدا كنند تا هدفشان فدا نشود. گاه در برخى رزمايشهاى نظامى جان برخى از اين تكاوران نيز از بين مىرود، اما چه باك از رفتن جان چند نفر در مقابل آمادگى نظامى وتربيت سربازانى كه در راه هدفشان سر مىبازند.
معمولا براى بيان چنين معانى والاى ايثار وشهادت از رنگ قرمز ويا گل لاله استفاده مىكنند، زيرا دلالت خون ورنگ سرخ بر شهادت ورشادت دلالتى طبعى است وچنين دلالتى برتر از دلالتهاى وضعى موجود در ساير اقسام شعائر است.
مىدانيم عزيزترين چيز براى انسان جان اوست، برخى در راه محبوبشان از بذل مال دريغ ندارند اما صحبت جان كه برسد عقب نشينى مىكنند. اما عدهايى هستند كه حاضرند با صد شور و شعف در راه محبوبشان جان خود را نيز ببازند، همان جان عزيزى كه همه با دوصد حرص وآز آن را حفظ مىكنند. اينها همان كسانى هستند كه