شيوه هاى نوين عزادارى بدعت يا سنت؟ - السند، الشيخ محمد - الصفحة ١٠٦ - ضرر دنيوى و نفع اخروى
عوائد الأيام نيز به اين مطلب اشاره كرده [١]، و در مستند الشيعه فروع زيادى را بر آن مترتب نموده است.
به همين جهت جهاد در راه خدا با اينكه در آن تلف نفس و عضو هست اما ضرر نيست، چون در ازاى از دست دادن آن بهرههاى فراوانى عائد خود مجاهد و جامعه اسلامى ميشود، و جان شهيد بيهوده تلف نشده تا هلاكت باشد. همچنين است از دست دادن هر امر دنيوى براى به دست آوردن امر اخروى.
وقتى امام امير المومنين عليه السلام مىفرمايد جان دادن مسلمان در مصيبت اهانت به مرز و بوم اسلامى- حتى به اندازه كندن خلخال از پاى يهوديه در پناه اسلام- كارى به جا وسزاست به آن معنى است كه جان آن شخص بيهوده تلف نشده بلكه در راه فضيلت بوده و هيچ ملامتى متوجه او نيست.
در حقيقت اين اشكال ناشى از ديد كوتاه دنيا پرستان و ماديين است كه تمام خير و شر را در اين دنيا مىبينند و اصلا اعتقادى به فضائل و كمالات و مقامات اخروى ندارند، قرآن حال آنان را اينگونه حكايت مىكند:
«وَ قالُوا ما هِيَ إِلَّا حَياتُنَا الدُّنْيا نَمُوتُ وَ نَحْيا وَ ما يُهْلِكُنا إِلَّا الدَّهْرُ وَ ما لَهُمْ بِذلِكَ مِنْ عِلْمٍ إِنْ هُمْ إِلَّا يَظُنُّونَ». [٢]
اما اگر اعتقادى به جهان آخرت باشد و انسان يقين داشته باشد كه در مقابل از دست دادن اين چيز به چيزهاى زيادى دست پيدا ميكند هيچ وقت آن را ضرر به حساب نمىآورد.
[١] . عوائد الأيام، محقق نراقى: ٤٩.
[٢] . سوره جاثية: ٢٤.