جا مى‌گذارد. بطور نمونه، دو مورد را ذكر مى‌كنيم:
- خاموشى نور معرفت از دلها: پيامبر اكرم صلى‌الله عليه وآله فرمود:
«لا تَشْبَعُوا فَيُطْفى نُورَ الْمَعْرِفَةِ مِنْ قُلُوبِكُمْ» «١» در حدّ سيرى نخوريد، كه نور معرفت در دلهاى شما خاموش مى‌شود.
- قساوت قلب و هيجان شهوت: امام صادق عليه‌السلام فرمود:
«لَيْسَ شَىْ‌ءٌ اضَرَّ بِقَلْبِ الْمُؤْمِنِ مِنْ كَثْرَةِ الْأَكْلِ وَهِىَ مُورِثَةٌ شَيْئَيْنِ: قَسْوَةُ الْقَلْبِ وَهَيَجانُ الشَّهْوَةِ» «٢» براى قلب مؤمن، چيزى زيانبارتر از پرخورى نيست، (زيرا) پرخورى قساوت قلب و هيجان شهوت را در پى دارد.
ب- اخروى‌ ١- نابودى عمل خير: اسراف و تبذير، باعث فقر و محروميت در زاد و توشه اخروى مى‌گردد. على عليه‌السلام فرمود:
«الْإِسْرافُ يُفْنِى الْجَزيلَ» «٣» اسراف، حسنات را نابود مى‌كند (همان گونه كه نابودى امكانات را نيز در پى دارد).
زشتى اسراف، در حدى است كه برخى كارهاى نيك را هم تحت الشعاع قرار مى‌دهد و آن را بى اثر مى‌سازد بطور مثال، بذل و بخشش، كارى خدا پسندانه و نيكوست، ولى اگر در آن اسراف شود زشت و ناپسند مى‌گردد. على (ع) در اين باره مى‌فرمايد: