«لا ايمانَ لِمَنْ لا أَمانَةَ لَهُ» «١» كسى كه امانتدار نيست، ايمان ندارد.
امام سجّاد عليه السلام نيز در اهميت امانتدارى مى‌فرمايد:
«عَلَيْكُمْ بِأَداءِ الْأَمانَةِ، فَوَ الَّذى‌ بَعَثَ مُحَمَّداً (ص) بِالْحَقِّ نَبِيّاً لَوْ انَّ قاتِلَ أَبِىَ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلىٍّ (ع) أِئْتَمَنَنى‌ عَلَى‌الْسَّيْفِ الَّذى‌ قَتَلَهُ بِهِ لَادَّيْتُهُ أِلَيْهِ» «٢» بر شما باد به اداى امانت. سوگند به آن كسى كه محمد (ص) رابه پيامبرى برگزيد، اگر قاتل پدرم حسين بن على (ع) شمشيرى را كه با آن پدرم را كشت، به عنوان امانت به من مى‌سپرد، به او برمى‌گرداندم.
ازآيات قرآن و روايات اهل بيت عليهم السلام بخوبى استفاده مى‌شود كه اسلام با اين گونه توصيه‌ها وبرنامه هاى حياتبخش، پيروان خود را به سوى يك زندگى سعادتمند و پايدار فرا مى خواند، تاخيانت در شكلهاى مختلف از جامعه اسلامى ريشه كن شود، زيرا خيانت، اعتماد عمومى را كه اساس يك اجتماع سالم ونيرومند است، از بين مى‌برد و سعادت جامعه را به خطر مى‌اندازد. ازاين رو، اسلام خيانت در اموال مردم را حرام‌كرده است.
ب- تصرف مجاز اسلام، براى تحكيم پيوند برادرى، ايجاد امنيت اجتماعى، عدم تباهى اموال مردم وخشكاندن ريشه فساد، تصّرفاتى را كه به رضايت خاطر و طيب نفس صورت مى‌گيرد، مجاز و حلال مى‌داند، امّا تصّرفاتى كه به رضايت مالك نباشد، جايز ندانسته و باتعبير «اكل مال به باطل» بشدّت از آن نهى كرده است. قرآن كريم مى‌فرمايد:
«يا أَيُّها الَّذينَ آمَنوُا لا تَأْكُلوُا أَمْوالَكُمْ بَيْنَكُمْ بِالْباطِلِ أِلَّا أَنْ تَكُونَ تِجارَةً عَنْ‌