ادَّيْنا فَرائِضَ رَبِّنا» «١» (خدايا!) براى ما، در نان، بركت قرار ده و ميان ماو آن جدايى مينداز، اگر نان نباشد، مانه مى‌توانيم نماز بخوانيم و روزه بگيريم و نه واجبات الهى را ادا مى‌كنيم.
سعدى دراين باره چنين سروده است:
توانگران را وقف است و نذر ومهمانى زكات و فطره واعتاق و هدى و قربانى‌ توكى به دولت ايشان رسى كه نتوانى جزاين دور كعت وآن‌هم به صدپريشانى «٢» د- پريشانى خاطر انسان فقيرى كه از نظر مادّى تأمين نيست، خاطرش پريشان است، ونمى‌تواند با آسودگى خاطر، مطالعه، تفكّر و عبادت كند. امام سجّاد عليه‌السّلام مى‌فرمايد:
«اللَّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَآلِهِ وَهَبْ لِىَ الْعافِيَةَ مِنْ دَيْنٍ تُخْلِقُ بِهِ وَجْهى‌ وَيُحارُ فيهِ ذِهْنى وَ يَتَشَعَّبُ لَهُ فِكْرى‌ وَيَطُولُ بِصُمارَسَتِهِ شُغْلى‌» «٣» پروردگارا! بر محمّد و آلش درود فرست و مرا از رنج و غم وام، عافيت بخش، زيرا بدهى چهره‌ام را پير و ذهنم را پريشان وفكرم را متفرّق مى‌سازد و گرفتاريم باهمراهى بدهى، طولانى مى‌شود.
امام صادق عليه‌السّلام از قول سلمان (ره) مى‌فرمايد:
«... انَّ النَّفْسَ قَدْ تَلْتاثُ عَلى صاحِبِها اذا لَمْ يَكُن لَها مِنَ الْعَيْشِ ما تَعْتَمِدُ عَلَيْهِ، فَاذا هِىَ احْرَزَتْ مَعيشَتَهَا اطْمَأَنَّتْ ...» «٤» همانا نفس، صاحب خود را به اشتباه و خلط كردن مى‌افكند در صورتى كه ازمعاش‌