«... أِنَّما ارادوُا الزُّهْدَ فىِ‌الدُّنْيا، لِتَفْرُغَ قُلُوبُهُمْ لِلْآخِرَةِ» «١» از اين جهت، زهد را برگزيدند كه دلهايشان براى آخرت فارغ باشد.
بنابراين «زاهد» از لذّتهاى مادّى وجسمانى كم مى‌كند تا دراين دنيا لذّتهاى معنوى والهى را درك كند. آن لذتى كه او از نماز، طلب آمرزش، تلاوت قرآن و دعا مى‌برد، هيچ وقت يك آدم وابسته به دنيا احساس نمى‌كند، زيرا لذّت او براى سرگرم شدن به خواسته‌هاى نفسانى است وكارهاى حيوانى براى رسيدن به مقامات معنوى ناسازگار است. از اين رو، على عليه السلام مى‌فرمايد:
«كَيْفَ يَصِلُ‌الى‌ حَقيقَةِ الزُّهْدِ مَنْ لَمْ تَمُتْ شَهْوَتُهُ» «٢» كسى كه شهوتش نمرده است، چگونه به حقيقت زهد دست مى‌يابد؟