«عَبْدُ الْمَطامِعِ مُسْتَرِقٌّ لا يَجِدُ ابَداً الْعِتْقَ» «١» بنده طمعها دربندى است كه هرگز آزادى نخواهد يافت.
وباز مى‌فرمايد:
اخلاق اقتصادى(ج‌٢) ١٨٥ حفظ بيت المال(١)
ص : ١٨٣ «اتَّقُوا الْحِرْصَ فَانَّ صاحِبَهُ رَهينُ ذُلٍّ وَ عَناءٍ» «٢» ازحرص دورى كنيد كه حريص، گرفتار خوارى وسختى است.
انسان حريص هيچ گاه آرامش ندارد، يعنى به سبب حرصى كه به انباشتن ثروت دارد، هميشه دررنج وناراحتى است و هرگز استراحتى ندارد. «٣» ب- عدم آسايش‌ آزمندى وطمع يك صفت درونى است كه انسان رابه جمع آورى ثروت ونفع مادّى وا مى دارد، بطورى كه مال وكارهاى مادّى محور همه افكار وتلاشها وسبب سلب آسايش انسان مى شود. حضرت على عليه السّلام مى فرمايد:
«لا يُلْقَى الْحَريصُ مُسْتَريحاً» «٤» هيچ گاه حريص راحت ديده نمى شود.
همچنين مى فرمايد:
«الْحِرْصُ مَطِيَّةُ التَّقَبِ» «٥» حرص مركب رنج و مشقّت است.
ج- جرأت برگناه‌ انسان حريص وطمعكار به خاطر علاقه شديدى كه به مال دارد، موازين شرعى را رعايت نمى‌كند، و حقوق ديگران را پايمال مى‌سازد تاخود مال بدست آورد.
حضرت على عليه السلام مى فرمايد: