زمينه خشنودى خداوند بزرگ رافراهم آورند.
اما نكته مهم اين است كه خواهش فطرى تجمّل وخود آرايى انسان بايد تحت مراقبت كامل قرار گيرد و به دور از هرگونه افراط وتفريط ارضا شود. اسلام دردستورات خود، حسّ خودآرايى مسلمانان را به راه صحيح و بى خطر هدايت كرده و برجلوه و جمال آنها افزوده است. ولى اگر توجّه به ظواهر زندگى و به كارگيرى تجمّلات از حدّ، تجاوز كند بطورى كه انسان به آن وابسته شود و به صورت هدف درآيد، مورد نكوهش اسلام است. «١» از اين رو، اسلام بعد از ذكر حكم اين مسأله كه استفاده از زيبائيهاى طبيعت و تجمّلات جايزاست، مسلمانان را از زياده روى دراين امر برحذر مى‌دارد و از اين طريق كارهاى مسرفان و تجمّل پرستان رامحكوم مى كند وزياده روى را حتى درتجمل نهى كرده است كه نمونه‌هايش در درس هفتم گذشت. دراينجا به يك روايت بسنده مى‌كنيم: امام على عليه السلام مى فرمايد:
«الإِسْرافُ مَذْمُومٌ فى كُلِّ شَىْ‌ءٍ، الَّا فى افْعالِ الْبِرِّ» «٢» اسراف درهر چيزى، بجز كارهاى نيك، مذموم است.
آثار شوم تجمّل گرايى‌ تجمّل گرايى وتوجّه به ظواهر زندگى آثار شوم و نامطلوبى برفرد واجتماع دارد كه بطور خلاصه آن را بررسى مى‌كنيم:
الف- بازماندن ازتعهّدات اجتماعى‌ باتوجّه به اين كه اسلام انسان را مسؤول مى‌داند، از اين رو، هرچه امكانات و توانايى او بيشتر باشد بر مسؤوليتش افزوده مى‌شود، دراين صورت كسى كه درتجمّل‌