توصيه ائمّه عليهم السلام به مواسات‌ در روايات بسيارى نقل شده است كه ائمّه عليهم‌السّلام، پيروان خويش را به مواسات سفارش مى‌نموده‌اند و كسانى راكه داراى چنين رفتارى نبودند، شيعه خود نمى‌دانستند. درواقع، كمال تشيّع را به اين مى‌دانستند كه مؤمنان باهم به مواسات رفتاركنند.
دراينجا به برخى از آن روايات، اشاره مى‌شود:
يكى از روات به نام ابو اسماعيل مى‌گويد به امام باقر عليه‌السلام، عرض كردم فدايت شوم، شيعيان نزد ما بسيارند. حضرت فرمود:
«فَهَلْ يَعْطِفُ الْغَنِىُّ عَلَى الْفَقيرِ وَهَلْ يَتَجاوَزُ الْمُحْسِنُ عَنِ الْمُسيى‌ءِ وَيَتَواسَونَ؟
فَقُلْتُ: لا. فَقالَ: لَيْسَ هؤُلاءِ شيعَةً، الشّيعَةُ مَنْ يَفْعَلُ هذا» «١» آيا ثروتمند بر فقير، محبّت و توجه مى‌كند وآيانيكوكار از بدكار مى‌گذرد و با يكديگر مواسات دارند؟ گفتم: خير. فرمود: آنها شيعه نيستند. شيعه كسى است كه اين گونه عمل كند.
در روايت ديگرى ازامام موسى بن جعفرعليه‌السلام نقل شده كه فرمود:
«يا عاصِمُ! كَيْفَ انْتُمْ فِى التَّواصُلِ وَالتَّواسى‌؟ قُلْتُ: عَلى افْضَلِ ما كانَ عَلَيْهِ احَدٌ.
قالَ: ايَأْتى‌ احَدُكُمْ الى دُكَّانِ اخيهِ اوْ مَنْزِلِهِ عِنْدَ الضَّائِقَةِ فَيَسْتَخْرِجُ كيسَهُ وَ يَأْخُذُ ما يَحْتاجُ الَيْهِ فَلا يُنْكَرُ عَلَيْهِ؟ قالَ: لا. قالَ: فَلَسْتُمْ عَلى ما احِبُّ فِى التَّواصُلِ» «٢» اى عاصم! شما در رسيدگى به يكديگر ورعايت مواسات با هم چگونه‌ايد؟ گفتم: بر بهترين وجهى كه كسى برآن مى‌باشد. فرمود: آيا اينطور هست كه يكى از شما در تنگدستى به مغازه يا منزل برادرش برود و كيسه او را درآورد و آن مقدار كه نياز دارد، بردارد و كسى براو ايراد نگيرد؟ گفتم: خير. فرمود: پس در مواصلت با هم آن گونه نيستيد كه دوست مى‌دارم.