«مافَوْقَ الْكِفافِ إِسْرافٌ» «١» آنچه بيش ازحدّ كفاف باشد، اسراف است (مانند ساختن مسكن بيش از حدّ نياز.)
بنابراين، مصرف مال در راه رفع نيازمنديهاى زندگى بقدر شأن، نياز و كفاف، اسراف شمرده نمى‌شود.
ه- زيان به بدن‌ اگر مصرف به حدّى رسيد كه موجب ضرر رسيدن به بدن شد، اسراف شمرده مى‌شود.
امام صادق عليه‌السلام در اين باره فرمود:
«لَيْسَ فيما أَصْلَحَ الْبَدَنَ إِسْرافٌ ... إِنَّمَا الْإِسْرافُ فيما ... أَضَرَّ بِالْبَدَنِ» «٢» در چيزهايى كه بدن را اصلاح مى‌كند، اسراف نيست، بلكه اسراف درجايى است كه به بدن زيان برساند، (مانند زياده از حد خوردن).
و- نافرمانى خدا مقدار مال و نيرويى كه صرف نافرمانى و معصيت خدامى‌شود، اسراف محسوب مى‌شود، هر چند كم باشد.
امام صادق (ع) فرمود:
كسى كه در غير راه اطاعت خداوند، خرج كند، تبذير كننده است و كسى كه در راه خدا خرج كند ميانه رو است. «٣»