اخلاق اقتصادى(ج2) - الهامى نيا، على اصغر و همکاران - الصفحة ٣٥
«وَما ارْسَلْنا فِى قَرْيَةٍ مِنْ نَذيرٍ الَّا قالَ مُتْرَفُوها انَّا بِما ارْسِلْتُمْ بِهِ كافِرُونَ» «١» ما هيچ بيم دهندهاى را به قريهاى نفرستاديم، جز آنكه توانگران عيّاش آن قريه گفتند: مابه رسالت شما ايمان نمىآوريم.
حضرت على عليهالسّلام مىفرمايد:
«اسْتَعيذُوا بِاللَّهِ مِنْ سَكْرَةِ الْغِنى فَانَّ لَهُ سَكْرَةً بَعيدَةَ الْافاقَةِ» «٢» از مستى توانگرى به خدا پناه بريد كه مستىاى دير پا دارد.
مفاسد جمع مال، فراوان است، ازجمله: تفاخر، هلاكت، فساد دين، فساد قلب، سنگدلى، فراموشى گناه، لهو، غصب، سرقت، بخل، طمع، حرص، فريب دنيا خوردن، دشمنى تهيدستان، ترك تكليفهاى دينى واجتماعى و «٣» حفظ مال نظر به اينكه مال در زندگى انسان، نقش مهمّى دارد، و انسان بايد درحفظ آن بكوشد. از اين رو، دين مقدّس اسلام براى حفظ مال و جلوگيرى از تضييع آن قوانينى را مقرّر داشته است. امام صادق عليهالسّلام مىفرمايد:
«احْتَفِظْ بِمالِكَ، فَانَّهُ قِوامُ دينِكَ» «٤» مال خود را محافظت كن، چرا كه مايه برپايى دين توست.
همچنين راههايى براى حفاظت از مال، پيشنهاد مىدهد: