و همچنين مى‌فرمايد:
بالْقِناعَةِ يَكُونُ الْعِزُّ» «١» به كمك قناعت، عزّت نفس به دست مى‌آيد.
ج- بى نيازى وآزادگى‌ نيازمند ديگران نبودن و داشتن آزادى، دو صفت از صفت‌هاى برجسته انسانى است كه به وسيله اكتفانمودن به اندك به دست مى‌آيد.
پيامبراكرم صلّى اللّه عليه وآله فرمود:
«مَنْ قَنَعَ بِما رَزَقَهُ‌اللَّهُ فَهُوَ مِنْ أَغْنَى النَّاسِ» «٢» هركس به آنچه خدا روزى او كرده قناعت كند از بى نيازترين مردم است.
باز مى فرمايد:
«عِزُّ الْمُؤْمِنِ اسْتِغْناؤُهُ عَنِ‌النَّاسِ وَ فىِ الْقَناعَةِ الْحُرِّيَةُ وَ العِزُّ» «٣» عزّت مؤمن در بى نيازيش از مردم است و آزادگى و عزّت نفس در قناعت نهفته است.
اميرمؤمنان عليه السلام نيز مى فرمايد:
«الْعَبْدُ حُرٌّ ما قَنَعَ، الْحُرُّ عَبْدٌ ما طَمَعَ» «٤» بنده، آزاد است اگر قانع باشد، و آزاد، بنده است اگرقانع نباشد.
قناعت كن اى نفس بر اندكى‌ كه سلطان و درويش بينى يكى‌ چرا پيش خسرو بخواهش روى‌ چو يك سو نهادى طمع، خسروى «٥»