ج- انصاف‌ براى رسيدن به اهداف حقوق مالى، لازم است صفت انصاف در اداى آن رعايت شود كه «آنچه براى خود نمى‌پسندى براى ديگران هم مپسند» از آنجا كه بعضى مردم عادت كرده‌اند از اموال بى ارزش، بدون مصرف و نامرغوب انفاق كنند و اين گونه انفاقها نه موجب تربيت معنوى و پرورش روح انسان درانفاق كننده است ونه سود چندانى به حال نيازمندان دارد، بلكه نوعى اهانت و تحقير نسبت به آنها محسوب مى‌شود. قرآن كريم سفارش مى‌كند:
«يا ايُّهَا الَّذينَ آمَنُوا انْفِقُوا مِنْ طَيِّباتِ ما كَسَبْتُمْ وَمِمَّا اخْرَجْنا لَكُمْ مِنَ الْأَرْضِ وَلا تَيَمَّمُوا الْخَبيثَ مِنْهُ تُنْفِقُونَ وَلَسْتُمْ بِاخِذيهِ إِلَّا انْ تُغْمِضُوا فيهِ وَاعْلَمُوا انَّ اللَّهَ غَنِىٌّ حَميدٌ» «١» اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! از قسمتهاى پاكيزه اموالى كه بدست آورده‌ايد و از آنچه كه از زمين براى شما خارج ساخته‌ايم، انفاق كنيد و به سراغ قسمتهاى ناپاك نرويد تا از آن انفاق كنيد، درحالى كه خود شما (به هنگام پذيرش اموال) حاضر نيستيد آنها را بپذيريد، مگر از روى اغماض و كراهت، و بدانيد كه خداوند، بى نياز و شايسته ستايش است.
اقتصاد و ميانه روى‌ اداى حقوق مالى بايد عاقلانه و به دور از اسراف و تبذير باشد. قرآن كريم دراين باره مى‌فرمايد:
«يَسْئَلُونَكَ ماذا يُنْفِقُونَ قُلِ العَفْوَ» «٢» از تو سؤال مى‌كنند كه چه چيز انفاق كنند؟ بگو: عفو.
در روايات معص اخلاق اقتصادى(ج‌٢) ٥٥ احترام به اموال مردم ص : ٥١ ومين (ع) آمده است كه مراد از «عفو» حدّ ميانه و وسط است.